شورش سپاهیان در سال 1857، قیامی خشن و خونین علیه سلطه بریتانیایی ها در هند بود. این شورش به نام های دیگری نیز شناخته می شود: شورش هند، قیام هند در 1857، یا انقلاب هند در 1857.

در بریتانیا و کشورهای غربی، شورش سپاهیان تقریباً همیشه به عنوان مجموعه ای از قیام های غیرمنطقی و خونین که ناشی از دروغ هایی درباره بی اعتنایی مذهبی بود، به تصویر کشیده می شد. اما در هند، این رویدادها به طور کاملاً متفاوتی مشاهده شده است. وقایع سال 1857 به عنوان اولین ظهور جنبش استقلال علیه سلطه بریتانیایی ها به حساب آمده است.

شورش سپاهیان سرکوب شد، اما روش های اعمال شده توسط بریتانیایی ها به قدری خشن بود که بسیاری در جهان غرب را آزرده خاطر کرد. یکی از مجازات های رایج این بود که شورشیان را به دهانه توپ بسته و سپس توپ را شلیک می کردند که در نتیجه قربانی به طور کامل نابود می شد.

یک مجله مصور آمریکایی به نام "تصویر بالو" در شماره 3 اکتبر 1857، تصویری تمام صفحه از آمادگی برای چنین اعدام هایی منتشر کرد. در این تصویر، یک سرباز شورشی به دهانه توپ بریتانیایی زنجیر شده و منتظر اعدام قریب الوقوع خود است، در حالی که دیگران برای تماشای این صحنه هولناک جمع شده اند.

زمینه

در دهه 1850، شرکت هند شرقی بخش بزرگی از هند را تحت کنترل داشت. این شرکت خصوصی در قرن 1600 به هند وارد شده و در نهایت به یک عملیات دیپلماتیک و نظامی تبدیل شد.

تعداد زیادی از سربازان بومی به نام سپاهی برای حفظ نظم و دفاع از مراکز تجاری استخدام شدند. سپاهیان معمولاً تحت فرمان افسران بریتانیایی بودند.

در اواخر قرن 1700 و اوایل قرن 1800، سپاهیان به طور کلی به مهارت های نظامی خود افتخار می کردند و وفاداری عظیمی به افسران بریتانیایی خود نشان می دادند. اما در دهه 1830 و 1840، تنش هایی شروع به ظهور کرد.

بسیاری از هندی ها شروع به سوءظن کردند که بریتانیایی ها قصد دارند جمعیت هند را به مسیحیت تبدیل کنند. تعداد فزاینده ای از مبلغان مسیحی به هند رسیدند و حضور آنها شایعاتی از تغییر دین قریب الوقوع را تقویت کرد.

همچنین حس عمومی این بود که افسران انگلیسی در ارتباط با نیروهای هندی تحت فرمان خود دچار فاصله شده اند.

طبق سیاستی بریتانیایی به نام "دکترین انقراض"، شرکت هند شرقی کنترل ایالت های هندی را که حاکم محلی بدون وارث فوت کرده بود، به دست می گرفت. این سیستم مستعد سوءاستفاده بود و شرکت از آن برای الحاق سرزمین ها به شیوه ای سؤال برانگیز استفاده می کرد.

به محض اینکه شرکت هند شرقی در دهه 1840 و 1850 ایالت های هندی را الحاق کرد، سربازان هندی استخدام شده توسط این شرکت شروع به احساس توهین کردند.

نوع جدیدی از فشنگ ها مشکلاتی ایجاد کرد

داستان سنتی شورش سپاهیان این است که معرفی یک فشنگ جدید برای تفنگ انفلد باعث بروز بسیاری از مشکلات شد.

فشنگ ها در کاغذی پیچیده شده بودند که با چربی پوشانده شده بود و این امر باعث می شد که فشنگ ها راحت تر در لوله های تفنگ قرار گیرند. شایعاتی شروع به پخش شدن کرد که چربی استفاده شده در ساخت فشنگ ها از خوک ها و گاوها گرفته شده است که برای مسلمانان و هندوها به شدت توهین آمیز بود.

بدون شک، اختلاف بر سر فشنگ های جدید تفنگ، جرقه شورش سپاهیان در سال 1857 را ایجاد کرد، اما واقعیت این است که اصلاحات اجتماعی، سیاسی و حتی تکنولوژیکی، زمینه ساز اتفاقات آن زمان شده بودند.

گسترش خشونت در خلال شورش سپاهیان

در تاریخ 29 مارس 1857، در میدان نظامی باراکپور، یک سپاهی به نام مانگال پاندی نخستین شلیک شورش سپاهیان را انجام داد. واحد او در ارتش بنگال که از استفاده از فشنگ های جدید خودداری کرده بود، در حال خلع سلاح و مجازات بود. پاندی با شلیک به یک سرجوخه بریتانیایی و یک ستوان به مخالفت پرداخت.

در این درگیری، پاندی توسط نیروهای بریتانیایی محاصره شده و به سینه خود شلیک کرد. او زنده ماند، محاکمه شد و در تاریخ 8 آوریل 1857 به دار آویخته شد.

با گسترش شورش سپاهیان، بریتانیایی ها شروع به نامیدن شورشیان به عنوان "پاندی" کردند. لازم به ذکر است که پاندی در هند به عنوان یک قهرمان شناخته شده و در فیلم ها و حتی بر روی تمبرهای پستی هند به عنوان یک مبارز آزادی به تصویر کشیده شده است.

حوادث مهم شورش سپاهیان

در طول ماه های مه و ژوئن 1857، واحدهای بیشتری از سربازان هندی علیه بریتانیایی ها شورش کردند. واحدهای سپاهی در جنوب هند وفادار ماندند، اما در شمال، بسیاری از واحدهای ارتش بنگال به بریتانیایی ها حمله کردند و شورش به شدت خشن شد.

برخی از حوادث خاص شورش سپاهیان به بدنامی رسید:

• میрат و دهلی: در یک اردوگاه نظامی بزرگ (که به آن کانتونمنت می گویند) در میرات، نزدیک دهلی، تعدادی از سپاهیان در اوایل ماه می 1857 از استفاده از فشنگ های جدید خودداری کردند. بریتانیایی ها آنها را از لباس های نظامی شان محروم کرده و در زنجیر کردند. دیگر سپاهیان در تاریخ 10 مه 1857 شورش کردند و اوضاع به سرعت هرج و مرج شد، چرا که جمعیت ها به غیرنظامیان بریتانیایی، از جمله زنان و کودکان حمله کردند. شورشیان 40 مایل تا دهلی سفر کردند و به زودی این شهر بزرگ در یک شورش خشن علیه بریتانیایی ها منفجر شد. بسیاری از غیرنظامیان بریتانیایی در شهر توانستند فرار کنند، اما بسیاری به قتل رسیدند و دهلی به مدت چند ماه در دست شورشیان باقی ماند.
• کوانپور: یک حادثه به ویژه وحشتناک که به عنوان کشتار کوانپور شناخته می شود، زمانی اتفاق افتاد که افسران و غیرنظامیان بریتانیایی در حال ترک شهر کوانپور (که امروز کانپور نام دارد) تحت پرچم تسلیم مورد حمله قرار گرفتند. مردان بریتانیایی کشته شدند و حدود 210 زن و کودک بریتانیایی به اسارت درآمدند. یک رهبر محلی به نام نانا صاحب، دستور قتل آنها را صادر کرد. هنگامی که سپاهیان، طبق آموزش های نظامی خود، از کشتن زندانیان خودداری کردند، قصابان از بازارهای محلی برای انجام قتل استخدام شدند. زنان، کودکان و نوزادان به قتل رسیدند و اجساد آنها به چاه انداخته شد. وقتی بریتانیایی ها سرانجام کوانپور را بازپس گرفتند و محل کشتار را کشف کردند، این موضوع باعث تحریک نیروهای نظامی و منجر به اقدامات تلافی جویانه شدید شد.
• لکه نو: در شهر لکه نو حدود 1200 افسر و غیرنظامی بریتانیایی خود را در برابر 20000 شورشی در تابستان 1857 مستحکم کردند. تا اواخر سپتامبر، نیروهای بریتانیایی تحت فرماندهی سر هنری هاولاک موفق به نفوذ شدند. با این حال، نیروهای هاولاک قدرت لازم برای تخلیه بریتانیایی ها در لکه نو را نداشتند و مجبور شدند به نیروهای محاصره شده بپیوندند. یک ستون بریتانیایی دیگر به رهبری سر کالین کمبل در نهایت به لکه نو آمد و توانست زنان و کودکان را تخلیه کرده و در نهایت تمام نیروهای مستقر را نجات دهد.

شورش سپاهیان منجر به پایان شرکت هند شرقی شد

جنگ در برخی نقاط تا سال 1858 ادامه یافت، اما در نهایت بریتانیایی ها توانستند کنترل را برقرار کنند. هنگامی که شورشیان به دام افتادند، غالباً به سرعت کشته می شدند و بسیاری به طور نمایشی اعدام می شدند.

برخی از افسران بریتانیایی، که از وقایعی همچون کشتار زنان و کودکان در کوانپور به شدت خشمگین شدند، معتقد بودند که اعدام شورشیان به دارآویختن آنها، انسانی تر از حدی است که باید باشد.

در مواردی، از روش اعدام این گونه استفاده می شد که شورشی را به دهانه توپ بسته و سپس توپ را شلیک می کردند که در نتیجه مرد به تکه های متلاشی شده تبدیل می شد. سپاهیان مجبور بودند چنین نمایش هایی را تماشا کنند، زیرا این روش به عنوان مثالی از مرگ وحشتناک که شورشیان در انتظار آن بودند، به حساب می آمد.

اعدام های زشت با توپ در زمان شورش سپاهیان حتی در آمریکا نیز به شهرت رسید. به همراه تصویر قبلاً ذکر شده در مجله "تصویر بالو"، چندین روزنامه آمریکایی گزارش هایی از خشونت در هند منتشر کردند.

نابودی شرکت هند شرقی

شرکت هند شرقی تقریباً به مدت 250 سال در هند فعال بود، اما خشونت شورش سپاهیان منجر به انحلال این شرکت توسط دولت بریتانیا و در دست گرفتن کنترل مستقیم هند شد.

پس از نبردهای 1857–58، هنر به طور قانونی به عنوان یک مستعمره بریتانیا در نظر گرفته شد که تحت حکومت یک نایب السلطنه اداره می شد. این شورش در تاریخ 8 ژوئیه 1859 به طور رسمی پایان یافته اعلام شد.

میراث شورش سپاهیان

هیچ شکی وجود ندارد که جنایات هر دو طرف ارتکاب یافته است و داستان های شورش سپاهیان در بریتانیا و هند زنده ماند. کتاب ها و مقالاتی درباره نبردهای خونی و اعمال قهرمانانه افسران و مردان بریتانیایی به مدت چندین دهه در لندن منتشر شد. تصاویر رویدادها تمایل داشتند تا مفاهیم ویکتوریایی از شرف و شجاعت را تقویت کنند.

هر گونه برنامه بریتانیایی ها برای اصلاح جامعه هندی که یکی از علل بنیادین شورش بود، اساساً کنار گذاشته شد و تبدیل دین جمعیت هندی دیگر به عنوان هدف عملی در نظر گرفته نشد.

در دهه 1870، دولت بریتانیا نقش خود را به عنوان یک قدرت امپراتوری رسمی کرد. ملکه ویکتوریا، تحت تأثیر بنجامین دیزرائیلی، به پارلمان اعلام کرد که رعایای هندی او "زیر سلطه من خوشحال و وفادار به سلطنت من هستند."

ویکتوریا عنوان "امپراتریس هند" را به عنوان لقب سلطنتی خود افزود. در سال 1877، در خارج از دهلی، در جایی که دو دهه پیش جنگ خونین روی داده بود، رویدادی به نام تجمع امپراتوری برگزار شد. در یک مراسم پیچیده، لرد لیتون، نایب السلطنه فعلی هند، تعدادی از شاهزادگان هندی را مورد احترام قرار داد.

بریتانیا البته تا قرن بیستم بر هند حکومت می کرد. و هنگامی که جنبش استقلال هند در قرن بیستم قوت گرفت، شورش سپاهیان به عنوان یک نبرد اولیه برای استقلال در نظر گرفته شد، در حالی که افرادی نظیر مانگال پاندی به عنوان قهرمانان ملی اولیه ستوده شدند.