چهل و شش جنگجو به آرامی به سمت عمارت خزیدند و دیوارها را بالا رفتند. صدای طبل در شب طنین انداز شد: "بوم، بوم-بوم." رونین ها به حمله خود آغاز کردند.

داستان 47 رونین یکی از مشهورترین داستان ها در تاریخ ژاپن است و به عنوان واقعیتی تاریخی شناخته می شود. در دوران توکوگاوا در ژاپن، کشور تحت فرمان شوغون، بالاترین مقام نظامی، به نام امپراتور اداره می شد. زیر نظر او، چندین لرد منطقه ای، یعنی دایمیوها، وجود داشتند که هر یک گروهی از سامورایی ها را استخدام کرده بودند.

تمام این نخبگان نظامی انتظار می رفت که از کد بوشیدو - "راه جنگجو" پیروی کنند. از جمله الزامات بوشیدو، وفاداری به ارباب و بی باکی در برابر مرگ بود.

47 رونین، یا نگهبانان وفادار

در سال ۱۷۰۱، امپراتور هیگاشیاما فرستادگان امپراتوری را از کاخ خود در کیوتو به دربار شوغون در ادو (توکیو) فرستاد. یک مقام ارشد شوغونی به نام کیرا یوشیناکا به عنوان مراسم گردان برای این بازدید خدمت کرد. دو دایمیوی جوان، آسا نو ناگانوری از آکو و کامه ای ساما از تسومان، در پایتخت به انجام وظایف نوبتی خود مشغول بودند، بنابراین شوغون وظیفه مراقبت از فرستادگان امپراتوری را به آن ها سپرد.

کیرا به آموزش دایمیوها در آداب دربار اختصاص داشت. آسا نو و کامه ای به کیرا هدیه هایی تقدیم کردند، اما این مقام آن ها را ناکافی دانسته و به شدت عصبانی شد. او شروع به بی احترامی به دو دایمیو کرد.

کامه ای به شدت خشمگین بود و می خواست کیرا را به قتل برساند، اما آسا نو او را به صبر دعوت کرد. ترس از اربابشان باعث شد که نگهبانان کامه ای به طور مخفیانه مبلغ زیادی به کیرا بپردازند و بدین ترتیب او بهتر با کامه ای رفتار کرد. با این حال، او همچنان به آسا نو توهین می کرد تا جایی که دایمیو جوان نتوانست آن را تحمل کند.

وقتی کیرا در سالن اصلی، آسا نو را "دهاتی بی ادب" نامید، آسا نو شمشیرش را کشید و به او حمله کرد. کیرا تنها زخم سطحی در سرش برداشت، اما قانون شوغون به شدت از کشیدن شمشیر در قلعه ادو جلوگیری می کرد. آسا نو ۳۴ ساله به اعدام با سزای سخت محکوم شد.

بعد از مرگ آسا نو، شوغون قلمرو او را مصادره کرد و خانواده اش را در حالت تنگدستی قرار داد و سامورایی هایش را به وضعیت رونین تبدیل کرد.

معمولاً انتظار می رفت که سامورایی ها به جای اینکه با بی نام و نشان شدن به مرگ اربابشان پیوند نخورند، باید همراه او به مرگ بروند. با این حال، ۴۷ نفر از ۳۲۰ جنگجوی آسا نو تصمیم گرفتند زنده بمانند و انتقام بگیرند.

به رهبری اوئی شی یوشیو، 47 رونین سوگند مخفی برای کشتن کیرا به هر قیمتی یاد کردند. کیرا از وقوع چنین رویدادی ترسیده بود، خانه اش را با تدابیر نظامی مستحکم و تعداد زیادی نگهبان مستقر کرده بود. رونین های آکو زمانشان را به انتظار برای کاهش هوشیاری کیرا گذراندند.

برای کمک به غافل کردن کیرا، رونین ها به قلمروهای مختلف پراکنده شدند و به عنوان بازرگان یا کارگر در مشاغل پایین مشغول به کار شدند. یکی از آن ها با خانواده ای که عمارت کیرا را ساخته بود ازدواج کرد تا به نقشه های ساختمان دسترسی پیدا کند.

اوئی شی خود به نوشیدن و خرج کردن زیاد بر روی فاحشه ها پرداخت و به گونه ای قانع کننده از خود فردی کاملاً سقوط کرده را نشان داد. وقتی یک سامورایی از سچا ما اوئی شی مست را در خیابان دید، او را تمسخر کرد و به صورتش لگد زد که نشانه ای از تحقیر کامل بود.

اوئی شی همسرش را طلاق داد و او و فرزندان کوچک ترش را فرستاد تا از آن ها محافظت کند. پسر بزرگترش تصمیم گرفت که بماند.

رونین ها انتقام می گیرند

در حالی که برف در شامگاه ۱۴ دسامبر ۱۷۰۲ می بارید، 47 رونین دوباره در هوجو، نزدیک ادو، جمع شدند و برای حمله خود آماده شدند. یکی از رونین های جوان به آکو فرستاده شد تا داستانشان را بازگو کند.

۴۶ نفر ابتدا همسایگان کیرا را از نیت هایشان آگاه کردند و سپس خانه مقام را با نردبان، رامک زنی و شمشیر احاطه کردند.

برخی از رونین ها به آرامی دیوارهای عمارت کیرا را بالا رفتند و سپس نگهبانان شگفت زده شب را غافلگیر کردند و آن ها را بستند. با علامت طبل زن، رونین ها از جلو و عقب حمله کردند. سامورایی های کیرا به خواب بودند و به صورت لخت در برف به نبرد شتافتند.

خود کیرا، تنها با لباس زیر، به سمت یک انباری دوید تا پنهان شود. رونین ها به مدت یک ساعت خانه را جست وجو کردند و در نهایت مقام را در بین توده های زغال چوب در انباری پیدا کردند.

اوئی شی با دیدن زخم روی سر کیرا که ناشی از ضربه آسا نو بود، زانو زد و همان واکی زاچی (شمشیر کوتاه) را که آسا نو برای انجام سپوکو استفاده کرده بود، به کیرا پیشکش کرد. با این حال، او به زودی متوجه شد که کیرا جرات ندارد خود را با شرافت به قتل برساند و این مقام هیچ تمایلی به گرفتن شمشیر نداشت و در ترس می لرزید. اوئی شی کیرا را گردن زد.

رونین ها در حیاط عمارت دوباره جمع شدند. تمام ۴۶ نفر زنده بودند. آن ها تا ۴۰ نفر از سامورایی های کیرا را کشته بودند، در حالی که تنها چهار نفر مجروح به جا گذاشتند.

با سپیده دم، رونین ها از طریق شهر به سمت معبد سنگاکوجی روانه شدند، جایی که اربابشان دفن شده بود. داستان انتقام آن ها به سرعت در شهر پخش شد و جمعیت های زیادی برای تشویق آن ها در طول راه تجمع کردند.

اوئی شی خون سر کیرا را شست و آن را در قبر آسا نو نشان داد. ۴۶ رونین سپس نشسته و منتظر دستگیری شدند.

شهادت و افتخار

در حالی که باکوفو در حال تصمیم گیری درباره سرنوشت آن ها بود، رونین ها به چهار گروه تقسیم شده و در خانواده های دایمیو - خانواده های هوسوکاوا، ماری، میزو نو و ماتسودایرا - جا داده شدند. رونین ها به خاطر پایبندی به بوشیدو و نشان دادن شجاعت و وفاداری شان به قهرمانان ملی تبدیل شده بودند؛ بسیاری از مردم امیدوار بودند که آن ها به خاطر کشتن کیرا عفو شوند.

اگرچه خود شوغون به عفو تمایل داشت، مشاورانش نمی توانستند اقدامات غیرقانونی را تحمل کنند. در ۴ فوریه ۱۷۰۳، رونین ها به انجام سپوکو - که حکمی بیشتر با شرافت نسبت به اعدام بود - محکوم شدند.

در امید به معافیت در دقیقه آخر، چهار دایمیویی که نگهبانی رونین ها را بر عهده داشتند تا شب صبر کردند، اما هیچ عفوی در کار نبود. ۴۶ رونین، از جمله اوئی شی و پسر ۱۶ ساله اش، به انجام سپوکو پرداختند.

رونین ها در نزدیکی اربابشان در معبد سنگاکوجی در توکیو دفن شدند. قبرهای آن ها به سرعت به یک مکان زیارتی برای ژاپنی های تحسین گر تبدیل شد. یکی از نخستین افرادی که به آنجا آمد، سامورایی از سچا ما بود که اوئی شی را در خیابان لگد کرده بود. او پوزش خواست و سپس خودش را هم کشت.

سرنوشت ۴۷مین رونین کاملاً مشخص نیست. بیشتر منابع می گویند هنگامی که او از قصه گویی در قلمرو خانگی رونین ها به نام آکو بازگشت، شوغون به خاطر جوانی اش او را عفو کرد. او به سن بالایی رسید و در کنار سایرین دفن شد.

برای کمک به آرام کردن خشم عمومی نسبت به حکمی که به رونین ها داده شده بود، دولت شوغون عنوان و یک دهم از زمین های آسا نو را به پسر بزرگش بازگرداند.

47 رونین در فرهنگ عمومی

در دوران توکوگاوا، ژاپن در صلح بود. از آنجا که سامورایی ها یک طبقه جنگجو بودند که کار جنگی زیادی نداشتند، بسیاری از ژاپنی ها از اینکه با گذر زمان، عزت و روحیه آن ها در حال کاهش است، نگران بودند. داستان 47 رونین به مردم امید می داد که برخی از واقعی ترین سامورایی ها هنوز وجود دارند.

در نتیجه، این داستان به تعداد بی شماری نمایش های کابوکی، نمایش های عروسکی بونراکو، چاپ های چوبی و همچنین فیلم ها و برنامه های تلویزیونی بعدی اقتباس شد. نسخه های داستان به صورت داستان تخیلی به عنوان چوشینگورا شناخته می شوند و تا به امروز بسیار محبوب هستند. واقعاً، 47 رونین به عنوان مثال هایی از بوشیدو برای مخاطبان مدرن به تصویر کشیده می شوند تا آن ها را الگو قرار دهند.

مردم از سرتاسر جهان هنوز به معبد سنگاکوجی سفر می کنند تا محل دفن آسا نو و 47 رونین را ببینند. آن ها همچنین می توانند رسید اصلی که دوستان کیرا هنگام آوردن سر او برای دفن به معبد ارائه دادند، مشاهده کنند.