آیا تا به حال فکر کرده اید که چرا آب اکسیژنه روی جراحت یا زخم باز حباب می زند اما روی پوست سالم این اتفاق نمی افتد؟ در اینجا به بررسی شیمیایی که باعث ایجاد حباب در آب اکسیژنه می شود و معنای آن زمانی که حبابی تولید نمی شود، می پردازیم.

چرا آب اکسیژنه حباب تشکیل می دهد

آب اکسیژنه هنگام تماس با آنزیمی به نام کاتالاز حباب شکل می دهد. بیشتر سلول های بدن دارای کاتالاز هستند، بنابراین وقتی بافت آسیب می بیند، سلول ها کاتالاز را آزاد می کنند و این آنزیم برای واکنش با آب اکسیژنه قابل استفاده می شود. کاتالاز به آب اکسیژنه (H2O2) اجازه می دهد تا به آب (H2O) و اکسیژن (O2) تجزیه شود. مانند سایر آنزیم ها، کاتالاز در واکنش مورد استفاده قرار نمی گیرد و می تواند برای تسهیل واکنش های بیشتر دوباره به کار رود. کاتالاز می تواند تا ۲۰۰,۰۰۰ واکنش در هر ثانیه انجام دهد.

حباب هایی که شما هنگام ریختن آب اکسیژنه بر روی یک زخم می بینید، حباب های گاز اکسیژن هستند. خون، سلول ها و برخی باکتری ها (مانند استافیلوکوک) حاوی کاتالاز هستند، اما این آنزیم در سطح پوست شما یافت نمی شود؛ ریختن آب اکسیژنه بر روی پوست سالم حبابی ایجاد نمی کند. از آنجا که آب اکسیژنه بسیار واکنش پذیر است، دارای طول عمر مشخصی است، به ویژه زمانی که بطری آن باز شده است. اگر هنگام استفاده از آب اکسیژنه برای زخم عفونی یا جراحت خون آلود حبابی تشکیل نشود، احتمال دارد که آب اکسیژنه شما از طول عمر خود عبور کرده و دیگر فعال نباشد.

آب اکسیژنه به عنوان ضدعفونی کننده

یکی از اولین کاربردهای آب اکسیژنه به عنوان ماده سفیدکننده بود، زیرا اکسیداسیون راه مناسبی برای تغییر یا تخریب مولکول های رنگدانه است. با این حال، مردم از دهه ۱۹۲۰ به عنوان شستشو و ضدعفونی کننده از آب اکسیژنه استفاده کرده اند. آب اکسیژنه با طرق مختلف بر روی ضدعفونی زخم ها کار می کند: ابتدا، از آنجا که این محلول در آب است، به شستشوی کثیفی و سلول های آسیب دیده کمک می کند و خون خشک شده را loosen می کند، در حالی که حباب ها به بلند کردن زباله ها کمک می کنند. اگرچه اکسیژنی که آب اکسیژنه آزاد می کند همه انواع باکتری ها را نمی کشد، اما برخی را از بین می برد. آب اکسیژنه همچنین خواص باکتریوستاتیک دارد، به این معنا که به جلوگیری از رشد و تقسیم باکتری ها کمک می کند و به عنوان یک اسپورساید عمل می کند و اسپورهای قارچی بالقوه عفونی را می کشد.

با این حال، آب اکسیژنه به عنوان ضدعفونی کننده ایده آل نیست زیرا همچنین فیبروبلاست ها را که نوعی از بافت همبند است که بدن برای کمک به ترمیم زخم ها استفاده می کند، می کشد. از آنجا که بهبود را مهار می کند، نباید از آب اکسیژنه برای مدت طولانی استفاده کرد (بیشتر پزشکان و متخصصان پوست توصیه می کنند که برای ضدعفونی زخم های باز از آن استفاده نشود).

مطمئن شوید که آب اکسیژنه هنوز خوب است

در نهایت، آب اکسیژنه به اکسیژن و آب تجزیه می شود. هنگامی که این اتفاق می افتد، اگر از آن روی زخم استفاده کنید، در واقع دارید از آب ساده استفاده می کنید. خوشبختانه، آزمایش ساده ای وجود دارد تا ببینید آیا آب اکسیژنه شما هنوز خوب است یا خیر. مقدار کمی از آن را به سینک بریزید. فلزات (مانند آنهایی که در نزدیکی زهکشی هستند) تبدیل آب و اکسیژن را کاتالیز کرده و حباب هایی مشابه حباب های روی زخم ایجاد می کنند. اگر حباب ها شکل گرفت، آب اکسیژنه موثر است. اگر حباب ها را مشاهده نکردید، وقت آن است که یک بطری جدید تهیه کنید. برای اطمینان از اینکه آب اکسیژنه به مدت طولانی تری ماندگار باشد، آن را در ظرف اصلی تاریک خود نگهداری کنید (نور آب اکسیژنه را تجزیه می کند) و در محل خنک نگهداری کنید.

خودتان آزمایش کنید

سلول های انسانی تنها سلول هایی نیستند که در شرایط بحرانی کاتالاز آزاد می کنند. هنگامی که بر روی یک سیب زمینی کامل پراکسید هیدروژن بریزید و آن را با بررسی واکنش بر روی یک برش سیب زمینی مقایسه کنید، حباب هایی خواهید دید!