زندگی اولیه ناپلئون بناپارت

ناپلئون بناپارت (1821-1769) یکی از بزرگ ترین فرماندهان نظامی تاریخ و امپراتور فرانسه بود. او بیشتر اروپا را فتح کرد. ناپلئون در 15 آگوست سال 1769 (25 مرداد 1148 شمسی) در «کرس» فرانسه، در یک خانواده آرام متولد شد. او دومین پسر یک وکیل بی پول بود. ناپلئون در 15 سالگی پدرش را از دست داد و کنار مادرش بزرگ شد. در مدرسه نظام تحصیل کرد و به سرعت پیشرفت کرد. او در سال 1792 شاهد سقوط سلطنت بوربون ها بود و به جنگ های انقلابی فرانسه پیوست و نامی برای خودش دست و پا کرد. اما در گیرودار انقلاب و اختلافات انقلابیون به دلیل دوستی با برادر یکی از سران انقلاب مدتی هم زندانی شد.

آغاز شهرت نظامی

پس از آزادی از زندان مدتی بیکار بود. اما تا جایی پیش رفت که در سال 1796 فرمانده ارتش فرانسه در ایتالیا شد و به اتریش و متحدانش فشار آورد که صلح کنند و در این کار موفق شد. سپس روی بریتانیا متمرکز شد. در سال 1798، ناپلئون مصر تحت فرمان عثمانی را فتح کرد و تلاش کرد به مسیرهای بازرگانی بریتانیا با هند ضربه بزند. اما ناوگان او در نبرد نیل به وسیله بریتانیا ویران شد. این شکست دریایی نقطه عطفی در مسیر او بود، زیرا نشان داد که قدرت دریایی بریتانیا برتری دارد.

کودتا و قدرت سیاسی

فرانسه حالا با شرایط جدیدی روبه رو شده بود و آن این بود که اتریش و روسیه هم با بریتانیا در برابرش متحد شده بودند. در این موقع که حکومت فرانسه در بحران بود، ناپلئون به پاریس برگشت. او طی یک کودتا در سال 1799 اولین کنسول شد (در ابتدا نام امپراتور بر خودش نگذاشت). در 1802 کنسول مادام العمر شد و دو سال بعد امپراتور شد. تحت سرپرستی او دولت مرکزیت پیدا کرد، او بانک فرانسه را ایجاد کرد و کلیسای کاتولیک رم به عنوان مذهب رسمی دوباره برقرار شد و قانون را با چیزی به نام «دستورالعمل ناپلئون» اصلاح کرد.

نبردهای بزرگ و اصلاحات

در 1800 ناپلئون اتریشی ها را در «مارنگو» شکست داد. او سپس برای یک صلح فراگیر در اروپا وارد مذاکره شد که قدرت فرانسه در اروپا را تثبیت کرد. در 1803 بریتانیا جنگ با فرانسه را از سر گرفت که بعداً اتریش و روسیه نیز به او پیوستند. بریتانیا در سال 1805 در منطقه ای در فرانسه به نام «ترفلگار» شکستی دریایی به فرانسه وارد کرد به طوری که ناپلئون نقشه هایش را برای تهاجم به انگلیس رها کرد و به نیروهای روسی- اتریشی رو کرد و در همان سال آنها را در منطقه ای به نام «اوسترلتز» شکست داد. این نبرد به عنوان شاهکار نظامی او شناخته می‌شود.

امپراتوری و خانواده

او مناطق تازه ای را تصرف کرد که شامل سرزمین هایی از روسیه بود و ناپلئون در ظاهر کنترل اروپا را به دست گرفت. امپراتوری مقدس رم از بین رفت و از دل آن هلند و «وستفالیا» به وجود آمدند و در مدت پنج سال بستگان ناپلئون و وفاداران به او به عنوان رهبر در هلند، وستفالیا، ایتالیا، ناپل، اسپانیا و سوئد منصوب شدند. در سال 1810 ناپلئون که ازدواجش با ژوزفین دارای فرزندی نشده بود، این ازدواج را باطل کرد و به امید داشتن جانشین با دختر امپراتور اتریش ازدواج کرد. نتیجه این ازدواج یک پسر به نام ناپلئون دوم بود که یک سال بعد متولد شد.

سقوط و تبعید

سپس «جنگ شبه جزیره» در سال 1808 شروع شد. شکست های سنگین در مدت پنج سال منابع نظامی فرانسه را تحلیل برد. تهاجم ناپلئون به روسیه در سال 1812 نتیجه اش عقب نشینی فجیع فرانسه بود. جزر و مدها شروع شد و طرفداری متحدان از یکدیگر به سقوط پاریس منجر شد. ناپلئون به جزیره مدیترانه ای «البا» تبعید شد. در مارس 1815 از این جزیره فرار کرد و به پایتخت فرانسه تاخت. اما نبرد «واترلو» به سلطنت مجدد کوتاه او خاتمه داد. انگلستان او را در جزیره ای دوردست در اقیانوس آتلانتیک به نام «سنت هلن» زندانی کرد. جایی که در پنج می 1821 (15 اردیبهشت 1200 شمسی) در آن درگذشت.