در اساطیر مصر، تفکیک موجودات افسانه ای و هیولاها از خود خدایان معمولاً دشوار است. به عنوان مثال، چگونه می توان الهه شیرین بسر بشتت یا خداوندی با سر شغالی به نام آنوبیس را طبقه بندی کرد؟ با این حال، برخی از این شخصیت ها به سطح خدایان واقعی نمی رسند و به عنوان نمادهایی از قدرت یا بی رحمی یا به عنوان هشدار برای کودکان شیطون عمل می کنند. در زیر، با هشت موجود مهم در اساطیر مصر آشنا می شوید، از موجودی با سر تمساح به نام آمت تا کبری ای که به نام اورئوس شناخته می شود.

آمت، نابودگر مردگان

آمت، چیمری افسانه ای است که سر آن تمساح، پاهای جلویی اش شیر و پاهای عقبی اش از هپوتاموس است. او تجسم شکارچیانی بود که مصریان باستان از آن ها می ترسیدند. براساس افسانه، پس از مرگ یک فرد، خدای مصری، آنوبیس، قلب مرده را بر روی ترازویی نسبت به پر واحدی از مأت، الهه حقیقت، وزن می کرد. اگر قلب دچار کمبود بود، آمت آن را می بلعید و روح فرد برای ابد به جهنم آتشین پرتاب می شد. مانند بسیاری از هیولاهای دیگر در این لیست، آمت با خدایان گمنام دیگری مانند تاره وت، الهه بارداری و زایمان و بسر، نگهبان آتش، مرتبط شده است.

آپِپ، دشمن نور

آپِپ، رقیب بزرگ مأت (الهه حقیقت که در اسلاید قبلی ذکر شد) یک مار افسانه ای غول پیکر بود که از سر تا دم 50 فوت طول داشت. براساس افسانه، هر روز صبح، خدای خورشید مصر، را، با آپِپ که در زیر افق در حالت چنبره بود، در جنگی داغ درگیر می شد و تنها پس از شکست دادن او می توانست نور خود را بتابد. بعلاوه، حرکات زیرزمینی آپِپ به ایجاد زلزله کمک می کرد و درگیری های خشن او با ست، خدای بیابان، باعث طوفان های ترسناک می شد.

بنّو، پرنده آتش

بنّو، خدای پرنده، منبع افسانه فوران ویرانگر است. او نزدیک را بود و روح متحرک بود که انرژی آفرینش را تأمین می کرد. در یکی از داستان ها، بنّو بر روی آب های اولیه نون، پدر خدایان مصری پرواز می کرد. برای تاریخ اروپا، بنّو همچنین با تم بازگشت به زندگی مرتبط بود و به وسیله تاریخ نگار یونانی هردوت به عنوان ققنوس توصیف شد. او در سال 500 قبل از میلاد آن را به عنوان پرنده ای بزرگ و قرمز و طلایی که هر روز تجدید می شود، توصیف کرد. جزئیات دیگری درباره ققنوس افسانه ای، مانند نابود شدن دوره ای آن توسط آتش، بعداً اضافه شده اند، اما برخی حدس می زنند که حتی کلمه "ققنوس" تغییری دور از "بنّو" باشد.

الناداحا، سرودخوان نیل

الناداحا به نوعی ترکیبی از پری دریایی کوچک، سرودخوان افسانه ای یونانی و آن دختر ترسناک از فیلم های "حلقه" است و از نظر ریشه نسبت به اساطیر 5000 ساله مصر، منشاء نسبتاً جدیدی دارد. به نظر می رسد که تنها در قرن گذشته، داستان هایی در روستاهای مصر آغاز شده اند درباره صدای زیبایی که به مردان در حال قدم زدن در کنار نیل نام می زند. مردانی که به این موجود جذاب نزدیک می شوند، به تدریج به آب نزدیک تر می شوند تا اینکه در نهایت به داخل آب سقوط کرده یا کشیده می شوند و غرق می شوند. الناداحا اغلب به عنوان یک جن کلاسیک مورد اشاره قرار می گیرد که (برخلاف سایر موجودات این لیست) او را در پانتئون اسلامی قرار می دهد نه پانتئون کلاسیک مصر.

گریفن، موجود جنگ

ریشه های نهایی گریفین در راز و ابهام پوشیده است، اما می دانیم که این موجود ترسناک در متون باستانی ایرانی و مصری ذکر شده است. مانند آمت، گریفین دارای سر، بال ها و چنگال های عقاب است که به بدن یک شیر پیوند زده شده اند. از آنجا که هر دو موجودات (عقاب و شیر) شکارچی هستند، مشخص است که گریفین به عنوان نمادی از جنگ عمل کرده و همچنین به عنوان "پادشاه" تمام هیولاهای افسانه ای و نگهبان سرسخت گنجینه های بی قیمت نیز وظیفه داشته است. با فرض اینکه تکامل به همان اندازه که بر موجودات افسانه ای اعمال می شود، گریفین باید یکی از بهترین سازگارترین هیولاها در پانتئون مصری باشد که هنوز پس از 5000 سال در تخیل عمومی باقی مانده است!

سرپوپارد، پیشگوی هرج و مرج

این موجود افسانه ای نمونه ای غیرمعمول است که هیچ نامی از سوابق تاریخی به آن مربوط نشده است: هر آنچه می دانیم این است که تصاویری از موجوداتی با بدن یوز و سر مار در زینت آلات مختلف مصری دیده می شود و در مورد معنای فرضی آن ها، یک کلاسیک شناس حدس اش به اندازه دیگری خوب است. یک نظریه این است که سرپوپاردها نمایانگر هرج و مرج و بربریت در حال ظهور خارج از مرزهای مصر در دوران پیش دینستیک بوده اند، اما از آنجا که این چیمراها همچنین در هنر میان رودان از همان زمان به تصویر کشیده شده اند، ممکن است به عنوان نمادهای حیات یا مردانگی نیز عمل کرده باشند.

اسفنکس، داستان گوی معماها

اسفنکس ها فقط مختص مصر نیستند — تصاویری از این موجودات با سر انسانی و بدن شیر در مکان هایی مانند ترکیه و یونان کشف شده اند — اما ابوالهول بزرگ جیزه، خارج از قاهره، بدون شک معروف ترین عضو این دسته است. دو تفاوت اصلی بین اسفنکس های مصری و انواع یونانی و ترکی آن ها وجود دارد: اولی همواره دارای سر مرد است و به عنوان موجوداتی بدون خصومت و متعادل توصیف می شوند، در حالی که دومی معمولاً زن و ذاتاً بدخلق هستند. غیر از این، اسفنکس ها تقریباً همان وظیفه را دارند: با اشتیاق از گنجینه ها (یا مخازن حکمت) محافظت کرده و سفرکنندگان را وارد نمی کنند مگر اینکه بتوانند معمایی باهوش را حل کنند.

اورئوس، کبری خدایان

اورئوس با مار شیطانی آپِپ اشتباه گرفته نشود؛ او یک کبری ایستاده است که نماد شکوه فرعون های مصری به شمار می آید. ریشه های این شخصیت به پیش تاریخ مصر برمی گردد — در دوران پیش دینستیک، اورئوس با الهه ناشناخته تر دیگری به نام وادجت ارتباط داشت که بر باروری دلتا نیل و مصر پایین نظارت می کرد. (در همان زمان، الهه ناشناخته ای دیگر به نام نخبت وظیفه مشابهی در مصر بالا انجام می داد و اغلب به عنوان زاغ سفیدی به تصویر کشیده می شد). زمانی که مصر بالا و پایین به طور رسمی در حدود 3000 قبل از میلاد متحد شدند، تصاویری از اورئوس و نخبت به طور دیپلماتیک در تاج سلطنتی گنجانده شد و به صورت غیررسمی در دربار فرعونی به عنوان "دو بانوی" شناخته شدند.