یك كارت پلاستیكی كه روی آن نام صاحب كارت و شماره اش ثبت شده و پشت آن نوار مغناطیسی حاوی اطلاعات مهم شخص است، اینك به یك وسیله مهم كسب و كار و تجارت –تجارت الکترونیک- تبدیل شده است.
داشتن كارت اعتباری به این معناست كه مؤسسات یا بانك هایی وجود دارند كه به افراد اعتبار می دهند و براساس این اعتبار فرد می تواند بدون این كه پول نقد بپردازد كالایی را خریداری كند و از این امكان برخوردار شود كه به جای آن كه هزینه كالا را همان آن بپردازد، به مرور زمان و به اقساط آن را بپردازد. به عبارتی پرداخت پول به فروشنده با شرایط آسان تر برای مشتری تضمین می شود و به پولی كه به عنوان اعتبار نزد بانك است نیز دست نمی خورد. در ایران بیشتر بانك هایی كه مردم با آنها زیاد سر وكار دارند، كارت اعتباری نمی دهند. در حال حاضر كاربرد بیشتر كارت های بانكی تنها به استفاده از باجه های خودپرداز محدود می شود و این كارت ها بسیاری از ویژگی های كارت های اعتباری را ندارد.

وقتی خودروی مسافركش ناگهان از مسیرش منحرف شد، عابر پیاده داخل جوی آب رفت تا خودرو با او برخورد نكند. وقتی خودروی مسافركش كمی جلوتر توقف كرد، عابر پیاده گمان كرد كه راننده می خواهد از او عذرخواهی و دلجویی كند، ولی ناباورانه راننده عصبانی را دید كه تخته چوبی با سر تیز از صندوق برداشت و به طرفش آمد. اما راننده عصبانی از او گذشت و به طرف خودروی پژویی رفت كه ناگهان از خیابان فرعی، جلوی خودرویش سبز شده و موجب انحراف آن شده بود. البته از آنجایی كه مسافران خودروی پژو چند جوان قوی بودند، كار به درگیری فیزیكی نكشید. ولی دو طرف تا توانستند به هم پرخاش كردند