اختلال اسکیزوفرنی خودش را با طیف گسترده ای از رفتارهای غیر معمول نشان می دهد. این رفتارها باعث ایجاد اختلالات عمیق در زندگی بیماران مبتلا و نیز در زندگی مردم اطرافشان می شود. حملات اسکیزوفرنی بدون توجه به جنسیت، نژاد، طبقه و فرهنگ اجتماعی در افراد رخ می دهد.
نزدیک به یک سوم از کسانی که مبتلا به اسکیزوفرنی تشخیص داده شده اند تلاش می کنند خودکشی کنند. حدود 10 درصد از کسانی که مبتلا به اسکیزوفرنی تشخیص داده شده اند در 20 سال اول شروع اختلال خودکشی می کنند.

علم نمی تواند بگوید آیا افرادی که در زندگی شما هستند خوب اند یا شرور اما با استفاده از علم می توانید بفهمید آیا از آزار دادن شما لذت می برند؟
یک حوزه نسبتاً جدید در تحقیقات مربوط به شخصیت، مطالعه درباره ویژگی های آدم گریزها است: ویژگی هایی که به این منتهی می شود که افراد به خاطر منفعت شان به آدم های دور و برشان صدمه بزنند. روانشناسان از ویژگی های شخصیتی مضر یک «سه گانه تاریک» درست کرده اند. این سه گانه عبارتند از: خود شیفتگی، سایکوپت یا جامعه ستیزی (یا نداشتن همدلی) و ماکیاولیسم (یا تمایل به کنترل یا اداره دیگران).
هر یک از این صفات باعث می شود فرد برای کسانی که اطرافش هستند استرس زا باشد. حالا اینها را جمع بزنید و اضافه کنید به استراتژی خصومت و خودخواهی با هدف جلو افتادن به هزینه افراد دیگر که بعضی از افراد به کار می بندند.
برخی از محققان می گویند یک صفت چهارم را هم باید به سه گانه تاریک ملحق کرد. این صفت سادیسم، یا شادی از تحمیل درد به دیگران است.

فرار مغزها هنگامی رخ می دهد که افراد با استعداد و بسیار ماهر به خصوص در جست و جوی آموزش های پیشرفته و یا اشتغال از یک مکان به مکان دیگر مهاجرت می کنند.
فرار مغزها اغلب زمانی رخ می دهد که جوانان از کشورهای جهان سوم به اروپا و ایالات متحده مهاجرت می کنند تا به دانشگاه بروند و پس از فارغ التحصیلی به جای بازگشت به کشورشان در همان جا باقی می مانند.

بسیاری از ما وقتی به سنین پیری –سن بیش از 65 سال- فكر می كنیم، آن چه به سرعت به ذهنمان خطور می كند مشكلات حافظه، كندی و كاهش توانایی در تصمیم گیری و مانند آن است.‌ دانشمندان می گویند این برداشت ها از سنین پیری ریشه در واقعیت دارد. چراكه دهه ها تحقیق اسناد قابل توجهی در زمینه تنزل سطح توانایی ها در نتیجه افزایش سن ارایه می دهد. نزول سطح توانایی ها شامل بسیاری از عملكردهای شناختی نظیر حافظه، توجه، زبان، و حتی قدرت استدلال و حل مسأله می شود. بنابراین‌ آیا همه ما با افزایش سن محكومیم كه استدلالی معیوب و پر از اشكال داشته باشیم؟