دوران پرشکوه و قهرمانانه‌ای که رویدادهای "ایلیاد" و "ادیسه" در آن رخ داد، به نام عصر میسنی شناخته می‌شود. در این دوره، پادشاهان در شهرهای مستحکم و خوش‌ساخت بر فراز تپه‌ها دژهایی بنا می‌کردند. پس از آن، دورانی فرا رسید که هومر، خالق حماسه‌های جاودان، و دیگر یونانیان هنرمند (هلنی‌ها) به خلق اشکال ادبی و موسیقایی جدید، مانند شعر غنایی، پرداختند. این دوره به نام عصر باستانی (Archaic Age) شناخته می‌شود که ریشه در واژه یونانی "arche" به معنای "آغاز" دارد.
کوه وزوو، آتشفشانی مشهور در ایتالیا، در ۲۴ آگوست سال ۷۹ پس از میلاد فوران کرد و شهرهای پمپئی، استابیا و هرکولانیوم و هزاران نفر از ساکنان آنها را زیر لایه‌ای ضخیم از خاکستر مدفون ساخت. پمپئی با لایه‌ای به ضخامت حدود ۳ متر و هرکولانیوم با لایه‌ای به ضخامت بیش از ۲۲ متر از خاکستر پوشیده شدند.
آرگوس، واقع در کنار خلیج آرگولیس، یکی از شهرهای مهم یونان باستان بود که در بخش جنوبی شبه‌جزیره پلوپونز و در منطقه آرگولید قرار داشت. قدمت سکونت در این شهر به دوران پیش از تاریخ بازمی‌گردد. ساکنان آن به نام آرگیوی (Argives) شناخته می‌شدند، اصطلاحی که گاهی برای اشاره به تمام یونانیان به کار می‌رفت. آرگوس برای برتری در پلوپونز با اسپارت رقابت می‌کرد، اما در این رقابت شکست خورد.
در روزگار قدیم، خوراک اصلی مردمان فقیر، به‌ویژه روستانشینان، چیزی نبود جز آش یا به اصطلاح "پوتاژ" (Pottage). این غذا که با هر آنچه یافت می‌شد تهیه می‌گردید، نه تنها سیرکننده بود بلکه داستانی از زندگی سخت و تلاش برای بقا را روایت می‌کرد.
عبارت "بار دنیا را بر دوش کشیدن" ریشه در اسطوره‌های یونانی دارد و به اطلس (Atlas) نسبت داده می‌شود. اطلس، یکی از تیتان‌ها، نسل دوم خدایان یونان باستان بود. او به دلیل جنگ با المپیان و شکست خوردن، محکوم شد تا برای همیشه آسمان را بر دوش خود نگه دارد. جالب است بدانید که اطلس در واقع "بار دنیا" را حمل نمی‌کرد، بلکه وظیفه‌اش نگهداری از کره آسمانی (یا همان آسمان) بود. شباهت کروی شکل زمین و آسمان، شاید دلیل این اشتباه رایج باشد.
تصاویری که در ادامه خواهید دید، نمونه‌هایی از سفالینه‌های یونان باستان هستند که نشان‌دهنده سیر تحول این هنر از دوران هندسی اولیه با استفاده از چرخ سفالگری سریع، تا دوران‌های بعد با نقوش سیاه و سرخ می‌باشند. بسیاری از این نقوش، صحنه‌هایی از اساطیر یونانی را به تصویر می‌کشند و دریچه‌ای به دنیای باورها و داستان‌های آن دوران می‌گشایند.
بر اساس اطلاعات موجود در "راهنمای سفر چین"، واژه "تکلامکان" در زبان اویغوری می‌تواند به این معنی باشد: "وارد آن می‌شوی، اما هرگز نمی‌توانی خارج شوی". گرچه صحت این ترجمه قطعی نیست، اما این نام به خوبی برازنده‌ی این سرزمین وسیع، خشک و خطرناک برای انسان‌ها و بیشتر حیوانات است.
عبارت رایج "پاشنه آشیل" به یک ضعف یا آسیب‌پذیری غیرمنتظره در فردی اطلاق می‌شود که در غیر این صورت قوی و قدرتمند است. این آسیب‌پذیری در نهایت می‌تواند منجر به سقوط او شود. این اصطلاح، که امروزه به یک کلیشه زبانی تبدیل شده، یکی از عبارات به جا مانده از اسطوره‌های یونان باستان است.
در اساطیر یونان، مایا، حوری دریایی زیبا، به عنوان مادر هرمس (در روم باستان، مرکوری) شناخته می‌شود. او که حاصل عشق پنهانی زئوس و مایا بود، شخصیتی کلیدی در اسطوره‌ها به شمار می‌رود. رومیان، مایا را با الهه بهار، مایا مایستاس، مرتبط می‌دانستند.
دوران امپراتوری، عصری طلایی در تاریخ روم باستان به شمار می‌رود. نخستین رهبر این دوره، آگوستوس بود که از خاندان اشرافی ژولیان برخاست. پس از او، چهار امپراتور بعدی نیز از خاندان او یا همسرش (کلودیان) انتخاب شدند. این پیوند خانوادگی، نامی ترکیبی را پدید آورد: ژولیو-کلودیوسی. این دوره، شاهد حکومت امپراتورانی همچون آگوستوس، تیبریوس، کالیگولا، کلودیوس و نرون بود.
رومیان باستان، برای درگذشتگان خود هم از سوزاندن (кремация) و هم از خاکسپاری (ингумация) استفاده می‌کردند. با این حال، این ترجیحات در طول زمان دستخوش تغییر شد. سوزاندن تا زمان امپراتور هادریان بیشتر مرسوم بود، اما پس از آن، خاکسپاری به هنجار غالب تبدیل شد.
هرکول، که در میان متخصصان باستان‌شناسی بیشتر با نام هراکلس شناخته می‌شود، از نظر فنی سه والد داشت: دو انسان و یک ایزد. او توسط آمفیتروئون و آلکمنه، پادشاه و ملکه‌ای انسانی که پسر عمو و نوه‌های پرسئوس، پسر زئوس بودند، بزرگ شد. اما، طبق افسانه‌ها، پدر واقعی هراکلس در واقع خود زئوس بود. داستانی که چگونه این اتفاق افتاد به عنوان "آمفیتروئون" شناخته می‌شود، روایتی که در طول قرن‌ها بارها بازگو شده است.