گیگانتوپیتکوس، به معنی "میمون غول پیکر"، بزرگترین نخستی‌سانی بود که تا به حال روی زمین زندگی کرده است. تصور کنید گوریلی ۱۰۰۰ پوندی در گوشه‌ای از موزه تاریخ طبیعی نشسته باشد! این موجود باستانی، گرچه به اندازه کینگ کونگ افسانه‌ای نبود، اما به مراتب از یک گوریل معمولی بزرگتر و سنگین‌تر بود.

اطلاعات کلیدی گیگانتوپیتکوس:

• نام: گیگانتوپیتکوس (Gigantopithecus)
• زیستگاه: جنگل‌های آسیا
• دوره تاریخی: میوسن-پلیستوسن (۶ میلیون تا ۲۰۰ هزار سال پیش)
• قد و وزن: تا ۹ فوت قد و ۱۰۰۰ پوند وزن
• رژیم غذایی: احتمالاً همه‌چیزخوار
• ویژگی‌های متمایز: جثه بزرگ، دندان‌های آسیاب بزرگ و صاف، راه رفتن چهارپا

درباره گیگانتوپیتکوس

تصور کنید فسیل‌های گیگانتوپیتکوس، این موجود عظیم‌الجثه، برای اولین بار در داروخانه‌های سنتی چین پیدا شدند! متاسفانه، دانش ما درباره این میمون غول‌پیکر عمدتاً بر اساس دندان‌ها و فک‌های پراکنده و فسیل‌شده او استوار است. همین موضوع، دانشمندان را در درک بسیاری از ابعاد زندگی او با چالش مواجه کرده است.

یکی از سوالات مهم، نحوه حرکت این غول باستانی است. با وجود اختلاف نظرها، بیشتر دانشمندان معتقدند گیگانتوپیتکوس مانند گوریل‌های امروزی، با تکیه بر بند انگشتان راه می‌رفته است. اما برخی دیگر احتمال می‌دهند او قادر بوده روی دو پا نیز راه برود.

زمان دقیق زندگی گیگانتوپیتکوس نیز همچنان یک معما است. بیشتر متخصصان، بازه زمانی زندگی این میمون را از دوره میوسن تا اواسط پلیستوسن در شرق و جنوب شرقی آسیا، یعنی حدود ۶ میلیون تا ۱ میلیون سال قبل از میلاد تخمین می‌زنند. این احتمال وجود دارد که جمعیت‌های کوچکی از گیگانتوپیتکوس تا حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ هزار سال پیش نیز زنده مانده باشند. جالب اینجاست که گروهی از جانورشناسان پنهان‌نگار معتقدند گیگانتوپیتکوس هرگز منقرض نشده و هنوز هم در ارتفاعات هیمالیا، مانند یتی افسانه‌ای (آدم برفی نفرت‌انگیز)، زندگی می‌کند!

با وجود ظاهر ترسناکش، گیگانتوپیتکوس به نظر می‌رسد عمدتاً گیاه‌خوار بوده است. بررسی دندان‌ها و فک‌های او نشان می‌دهد که این نخستی‌سان از میوه‌ها، آجیل‌ها، جوانه‌ها و احتمالاً گاهی اوقات پستانداران کوچک یا مارمولک‌ها تغذیه می‌کرده است. (وجود تعداد غیرعادی حفره در دندان‌های گیگانتوپیتکوس نیز نشان‌دهنده رژیم غذایی احتمالی او از بامبو، مشابه خرس پاندا امروزی است.) گیگانتوپیتکوس بالغ، به دلیل جثه بزرگش، هدف آسانی برای شکارچیان نبوده است. اما افراد بیمار، جوان یا مسن‌تر، احتمالاً در منوی غذایی ببر‌ها، کروکودیل‌ها و کفتارها قرار داشته‌اند.

گیگانتوپیتکوس از سه گونه مختلف تشکیل شده است. اولین و بزرگترین گونه، G. blacki، از اواسط دوره پلیستوسن در جنوب شرقی آسیا زندگی می‌کرد و در اواخر دوره حیات خود، با جمعیت‌های مختلف هومو ارکتوس، پیشگام مستقیم هومو ساپینس (انسان خردمند)، هم‌زیستی داشت. گونه دوم، G. bilaspurensis، به شش میلیون سال پیش، در دوره میوسن، باز می‌گردد. G. giganteus، گونه دیگری است که تقریبا نصف اندازه G. blacki بوده است.