برای این که دانش آموزان و یا فرزندان مسئله ها را بخوبی حل کنند باید از شیوه های گوناگونی به ویژه روش نمایش یا ایفای نقش انجام داد. مثال: 27 کبوتر روی شاخه ی درختی نشسته بودند یک باز 9 تا از آن ها پرواز کردند و بار دیگر 6 تا از آن ها پرواز کردند و رفتند. چند کبوتر دیگر روی شاخه درخت هستند.

برای این مساله ما 27 مهره و یا هر چیز دیگری را در پنجره یا جای نسبتا بالا می گذاریم و برای آن یک داستان می گوییم یا یک نمایش اجرا می کنیم مثلا می گوییم این 27 مهره همان کبوترها هستند حالا این 9 کبوتر پرواز می کنند و 9 تا از مهره ها را کنار می گذاریم و همین کار را برای 6 کبوتر دیگر انجام می دهیم دانش آموز یا فرزندمان کبوترهای باقی مانده را یکی یکی می شمارد و جواب را می گوید حالا از او می خواهیم که به جای 27 یک عدد دیگر مثلا 32 در نظر بگیرد و به جای کبوترها یک چیز دیگر مثلا سیب در نظر بگیرد و حالا خودش یک داستان بسازد یا یک نمایش اجرا کند و بدین طریق باید آن داستان یا نمایش هم برای و هم برای تفریق توسط او اجرا شود که هر گاه به یک مساله برخورد کرد فورا مفهوم آن مساله را بفهمد. البته روان خوانی جمله های هم نقش مهمی دارد و اگر فرزندمان در رواخوانی جمله ها مشکل داشته باشد کمتر می تواند مفهوم مساله ها را بداند. حالا می رسیم به تفریق یا جمع های بزرگتر در مساله ها مثلا:  برای این که کودک به راحتی جواب این تفریق را بگوید ابتدا باید مفهوم عدد 68 و 23 را بداند یعنی در ذهن او 6 ده تایی و 8 یکی برای 68 نقش ببندد (نه یک 6 و یک 8) و برای عدد 23 نیز همین طور. حال می گوید 2 ده تایی را از 6 ده تایی برمی داریم می شود 4 ده تایی و سه یکی را نیز از 8 یکی برمی داریم می شود 5 یکی. حالا 4 ده تایی و 5 یکی باقی مانده که اگر مفهوم عدد را خوب فهمیده باشد به راحتی و یا با کمی فکر کردن می گوید 45. تاکید می کنم اگر دانش آموز یا فرزندمان در کلاس اول مفهوم اعداد را درست یاد نگرفته باشد در پایه دوم به خصوص در مساله ها با مشکل مواجه می شود و برای این که اعداد را با مفهوم آن یا بگیرد به انجام تمرینان زیادی در آن خصوصو نیاز دارد که برای این کار سعی می کنیم تا حدودی تمریناتی را در سایت قرار دهیم.